Μεγαλώνοντας, καταλαβαίνεις πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε οι άνθρωποι, ούτε οι στιγμές, ούτε οι συνθήκες που σήμερα θεωρείς αυτονόητες. Όλα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια στιγμή. Γι' αυτό μαθαίνεις να εκτιμάς περισσότερο όσα έχεις, να μη θεωρείς τίποτα εξασφαλισμένο και να μη σπαταλάς τον χρόνο σου σε πράγματα που σου στερούν την ηρεμία.
Η ζωή, όμως, δεν σε διδάσκει μόνο μέσα από τις όμορφες στιγμές. Πολλές φορές, τα σημαντικότερα μαθήματα έρχονται μέσα από τις δυσκολίες, τις απογοητεύσεις και τις φορές που τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα είχες ονειρευτεί. Είναι εκείνες οι στιγμές που αναγκάζεσαι να κοιτάξεις μέσα σου, να αναθεωρήσεις, να αφήσεις πίσω σου όσα δεν σου κάνουν καλό και να ανακαλύψεις δυνάμεις που δεν ήξερες πως είχες.
Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως δεν μπορείς να ελέγξεις τα πάντα. Δεν μπορείς να αλλάξεις τους ανθρώπους, να προβλέψεις κάθε εξέλιξη ή να προστατεύσεις τον εαυτό σου από κάθε πόνο. Μπορείς, όμως, να επιλέξεις πώς θα σταθείς απέναντι σε όσα σου συμβαίνουν. Μπορείς να επιλέξεις να μη γίνεις σκληρός επειδή σε πλήγωσαν, να μη χάσεις την καλοσύνη σου επειδή κάποιοι δεν την εκτίμησαν και να μη σταματήσεις να πιστεύεις στο καλό επειδή γνώρισες και το αντίθετο.
Γιατί η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο να μη λυγίζεις ποτέ. Βρίσκεται στο να αναγνωρίζεις πότε κουράστηκες, να δίνεις στον εαυτό σου τον χρόνο που χρειάζεται και να βρίσκεις ξανά τον δρόμο σου, ακόμη κι όταν δεν ξέρεις ακριβώς πού σε οδηγεί.
Η ζωή, επίσης, σε μαθαίνει πως δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις συνεχώς την αξία σου. Δεν χρειάζεται να εξηγείς κάθε σου επιλογή, να κερδίζεις την αποδοχή όλων ή να προσπαθείς να χωρέσεις σε μέρη όπου δεν αισθάνεσαι ο εαυτός σου. Όσο μεγαλώνεις, τόσο περισσότερο καταλαβαίνεις πως η ηρεμία σου αξίζει περισσότερο από πολλές άσκοπες μάχες και πως το να απομακρύνεσαι από ό,τι σε φθείρει δεν είναι ήττα, αλλά μια πράξη σεβασμού προς τον εαυτό σου.
Μαθαίνεις, ακόμη, πως δεν είναι όλες οι απώλειες καταστροφές και δεν είναι όλες οι αλλαγές τιμωρίες. Κάποιες φορές, αυτό που φεύγει δημιουργεί χώρο για κάτι καινούργιο. Κάποιες πόρτες κλείνουν για λόγους που δεν καταλαβαίνεις αμέσως, ενώ κάποιες διαδρομές που δεν επέλεξες αποδεικνύονται τελικά εκείνες που σε οδηγούν πιο κοντά στον άνθρωπο που θέλεις να γίνεις.
Και τότε αρχίζεις να βλέπεις τη ζωή διαφορετικά. Δεν μετράς πια την επιτυχία μόνο με όσα απέκτησες, αλλά και με όσα κατάφερες να ξεπεράσεις. Δεν κρίνεις τον εαυτό σου μόνο από τις φορές που πέτυχες, αλλά και από το θάρρος που έδειξες όταν απέτυχες. Δεν αναζητάς την ευτυχία μόνο στις μεγάλες στιγμές, αλλά μαθαίνεις να την αναγνωρίζεις σε μια ήρεμη μέρα, σε μια αληθινή συζήτηση, σε ένα χαμόγελο, σε μια αγκαλιά, στην απλή πολυτέλεια του να κοιμάσαι το βράδυ με ήσυχη συνείδηση.
Γιατί, τελικά, η ζωή δεν είναι ένας αγώνας δρόμου για να φτάσεις πρώτος. Δεν χρειάζεται να ακολουθείς τον ρυθμό των άλλων, να συγκρίνεις τη διαδρομή σου με τη δική τους ή να αισθάνεσαι πως άργησες επειδή κάποια πράγματα δεν έγιναν όταν τα περίμενες. Ο καθένας έχει τον δικό του χρόνο, τις δικές του δυσκολίες και τη δική του ιστορία.
Το σημαντικό είναι να συνεχίζεις να εξελίσσεσαι, να μαθαίνεις από τα λάθη σου, να αναγνωρίζεις όσα έχουν πραγματική αξία και να μη χάνεις τον εαυτό σου προσπαθώντας να ανταποκριθείς στις προσδοκίες των άλλων.
Στο τέλος, ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής: πως δεν θα έρθει ποτέ μια στιγμή που όλα θα είναι τέλεια. Πάντα κάτι θα λείπει, κάτι θα αλλάζει, κάτι θα μας προβληματίζει. Αν περιμένουμε να τακτοποιηθούν όλα για να αρχίσουμε να ζούμε, μπορεί να χάσουμε τις πιο όμορφες στιγμές μας περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή.
Γι' αυτό χρειάζεται να ζούμε με περισσότερη ουσία, να αγαπάμε με ειλικρίνεια, να συγχωρούμε όταν το αισθανόμαστε πραγματικά, να φεύγουμε όταν είναι απαραίτητο και να εκτιμάμε όσα έχουμε όσο ακόμη βρίσκονται στη ζωή μας.
Να μη φοβόμαστε τις αλλαγές, να μην ντρεπόμαστε για τις αδυναμίες μας και να μη θεωρούμε πως μια δύσκολη περίοδος καθορίζει ολόκληρη τη ζωή μας.
Γιατί η ζωή δεν κρίνεται από το πόσες φορές έπεσες, αλλά από το αν βρήκες το κουράγιο να σηκωθείς. Δεν κρίνεται από όσα έχασες, αλλά από όσα κράτησες μέσα σου. Και δεν έχει σημασία να φτάσεις στο τέλος της διαδρομής έχοντας τα πάντα, αλλά να φτάσεις έχοντας διατηρήσει την ανθρωπιά σου, την αξιοπρέπειά σου και την ικανότητά σου να χαίρεσαι όσα πραγματικά αξίζουν.
Κι αν κάτι αξίζει να θυμόμαστε κάθε μέρα, είναι πως η ζωή περνάει πιο γρήγορα απ' όσο νομίζουμε. Ας μην την ξοδεύουμε προσπαθώντας να αποδείξουμε ποιοι είμαστε. Ας τη ζούμε με τέτοιον τρόπο, ώστε οι πράξεις μας να μιλούν για εμάς.
Με λιγότερο φόβο, λιγότερο εγωισμό, λιγότερη ανάγκη για αποδοχή και περισσότερη αγάπη, περισσότερη αλήθεια και περισσότερο σεβασμό προς τον εαυτό μας και τους ανθρώπους που αξίζουν να βρίσκονται δίπλα μας.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, δεν θα θυμόμαστε όλες τις φορές που προσπαθήσαμε να φανούμε δυνατοί. Θα θυμόμαστε τις στιγμές που νιώσαμε πραγματικά ζωντανοί.
Και αυτό είναι, τελικά, που κάνει τη ζωή να αξίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου