Στη ζωή μου μπορεί να πλήγωσα ανθρώπους. Μπορεί να απομακρύνθηκα, να αντέδρασα λάθος, να είπα πράγματα που δεν έπρεπε ή να πήρα αποφάσεις που τότε μου φάνηκαν σωστές, αλλά αργότερα κατάλαβα πως θα μπορούσα να είχα χειριστεί διαφορετικά. Δεν θα προσπαθήσω να παρουσιάσω τον εαυτό μου ως αλάνθαστο. Κανείς μας δεν είναι.
Όμως, όσο περνάει ο καιρός, συνειδητοποιώ πως κάθε ιστορία έχει περισσότερες από μία πλευρές. Και πως, κάποιες φορές, όταν απομακρύνεσαι από έναν άνθρωπο, αρχίζεις να βλέπεις καθαρότερα όλα εκείνα που, όσο ήσουν κοντά του, προσπαθούσες να δικαιολογήσεις.
Και τότε καταλαβαίνεις πως ίσως να μην έφταιγες για όλα όσα σου χρέωναν. Πως ίσως να έδωσες περισσότερα απ' όσα αναγνωρίστηκαν, να ανέχτηκες περισσότερα απ' όσα άξιζες και να κατηγόρησες τον εαυτό σου για πράγματα που δεν ήταν αποκλειστικά δική σου ευθύνη.
Γιατί, όταν αγαπάς, όταν νοιάζεσαι και όταν θέλεις πραγματικά να κρατήσεις έναν άνθρωπο στη ζωή σου, πολλές φορές βλέπεις τις πράξεις του μέσα από την αγάπη σου και όχι μέσα από την αλήθεια τους. Δικαιολογείς, υπομένεις, δίνεις ευκαιρίες και αναρωτιέσαι τι θα μπορούσες να είχες κάνει διαφορετικά, χωρίς να αναρωτιέσαι πάντα τι έκανε ο άλλος για να φτάσετε εκεί.
Μέχρι που έρχεται η στιγμή που η απόσταση σού δίνει τις απαντήσεις που δεν μπορούσες να βρεις όταν ήσουν μέσα στην κατάσταση.
Και τότε, χωρίς θυμό απαραίτητα, αρχίζεις να καταλαβαίνεις.
Καταλαβαίνεις πως δεν ήταν κάθε αποχώρησή σου αδικία. Πως δεν ήταν κάθε αντίδρασή σου χωρίς λόγο. Και πως, ακόμη κι αν κάποιες φορές έκανες λάθη, αυτό δεν σημαίνει ότι οι άλλοι είχαν πάντα δίκιο.
Δεν μετανιώνω που αναγνώρισα τα λάθη μου. Δεν μετανιώνω που ζήτησα συγγνώμη εκεί όπου ένιωσα πως έπρεπε. Δεν μετανιώνω που προσπάθησα να διορθώσω καταστάσεις και να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Αυτά είναι πράγματα που τα κρατάω, γιατί μιλούν για τον δικό μου χαρακτήρα.
Αλλά δεν πρόκειται να κουβαλάω για πάντα ενοχές για να προστατεύω την εικόνα που έχει κάποιος άλλος για τον εαυτό του.
Έμαθα πως μπορώ να αναλαμβάνω την ευθύνη μου χωρίς να φορτώνομαι και τις ευθύνες των άλλων. Μπορώ να παραδεχτώ ότι πλήγωσα κάποιον, χωρίς να δεχτώ πως ήμουν η μοναδική αιτία για όσα συνέβησαν. Μπορώ να αναγνωρίσω τα λάθη μου, χωρίς να ακυρώσω όλα όσα έκανα σωστά.
Και πάνω απ' όλα, μπορώ να προχωρήσω χωρίς να χρειάζεται να αποδείξω σε κανέναν ποια είμαι.
Γιατί ο χρόνος έχει έναν παράξενο τρόπο να ξεκαθαρίζει τα πράγματα. Αποκαλύπτει συμπεριφορές, φανερώνει προθέσεις και μας επιτρέπει να δούμε ανθρώπους και καταστάσεις χωρίς την εξιδανίκευση που κάποτε μας τύφλωνε.
Κάποιες φορές, μάλιστα, καταλαβαίνεις πως οι άνθρωποι που πίστευες ότι αδίκησες δεν ήταν τόσο αδικημένοι όσο νόμιζες. Και πως εκείνοι που θεωρούσες ότι πλήγωσες περισσότερο, ίσως να είχαν συμβάλει πολύ περισσότερο απ' όσο παραδεχόσουν στη μεταξύ σας απόσταση.
Δεν το λέω για να δικαιολογήσω τα λάθη μου. Το λέω γιατί έμαθα να βλέπω τα πράγματα πιο ολοκληρωμένα.
Σήμερα ξέρω πως δεν χρειάζεται ούτε να αρνούμαι το παρελθόν μου ούτε να τιμωρώ τον εαυτό μου γι' αυτό. Ό,τι έγινε, έγινε. Κρατάω τα μαθήματα, αναγνωρίζω το δικό μου μερίδιο ευθύνης και αφήνω τον χρόνο να αποκαλύψει όσα κάποτε δεν μπορούσα να δω.
Γιατί στο τέλος, δεν έχει σημασία να βγω εγώ η σωστή και κάποιος άλλος ο λάθος. Σημασία έχει να μπορώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να ξέρω πως, παρά τις αδυναμίες μου, προσπάθησα να είμαι ειλικρινής, να διορθώσω όσα μπορούσα και να μάθω από όσα δεν κατάφερα να αλλάξω.
Δεν ντρέπομαι για τα λάθη μου. Ντρέπομαι μόνο για όσα θα συνέχιζα να επαναλαμβάνω αν δεν είχα το θάρρος να τα αναγνωρίσω. Και δεν θα φορτώσω άλλο τον εαυτό μου με ενοχές που ο χρόνος και η αλήθεια έχουν ήδη αρχίσει να ξεκαθαρίζουν.
Γιατί η αυτογνωσία δεν είναι να πιστεύεις πως έχεις πάντα δίκιο. Είναι να έχεις το θάρρος να παραδέχεσαι πού έφταιξες, αλλά και τη δύναμη να αναγνωρίζεις πότε έπαψες να φταις για όλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου